شرح پریشانی چاپ
تاریخ : شنبه 4 خرداد ماه سال 1387

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید          داستان غم پنهانی ٬ من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید         گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید

                               شرح این آتش  جانسوز نگفتن تا کی؟

                              سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم          ساکن   کوی  بت عربده جویی     بودیم

عقل دین باخته دیوانه ی رویی بودیم          بسته سلسله ی سلسله مویی بودیم

                           کس در آن سلسله غیراز من و دل بند نبود

                          یک  گرفتار  از این  جمله  که  هستند  نبود

نرگس غمزه زنش ابن همه بیمار نداشت       سنبل  پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

این همه  مشتری و  گرمی بازار نداشت          یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

                            اول آن  کس که گرفتار شدش من بودم

                           باعث  گرمی  بازار    شدش   من  بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او             داد رسوایی من ٬ شهرت زیبایی او

بس که دادم  همه جا  شرح  دلارایی  او             شهر پر گشت زغوغای تماشایی او

                              این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

                             کی سر برگ من بی سروسامان دارد؟

 

از پی سالها جدایی چاپ
تاریخ : سه شنبه 31 اردیبهشت ماه سال 1387

دیدمت باز در گذرگاهی

از پی سالها جدایی.

کودکی باز زنده شد در من:

آ ن صفاها و بی ریائی ها...

زنده شد بوسه های پنهانی

که شب اندر خیال ما می ریخت.

روز٬ اما کنار یکدیگر

همه از چشم ما حیا می ریخت.

آه از آن گفته های عشق آمیز

که به دل بود در نهان ما را

لیک جز درس و جز کتاب ٬سخن

خود نمی رفت بر زبان ما را!

دیدمت٬دیدمت٬ولی افسوس

که تو دیگر نه آنچنان بودی:

من خزان دیده باغ دردانگیز

تو خزان دیده باغبان بودی!

پنجه غول سرکش ایام

زده بر چهر تو شیاری چند

مخمل گیسوی سیاه مرا

دوخته با سپید تاری چند

رفته ایام ودیده من و تو

همچنان سوی مقصدی نگران...

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد چاپ
تاریخ : یکشنبه 15 اردیبهشت ماه سال 1387
 پر زشورم امشب

من در این کنج حیاط

خانه ای ساخته ام در رویا

به چه اندیشه کنم؟

به همان حس غریبی که در این نزدیکی است

پشت گلهای حیاط زیر این سرو بلند

یا در ان حوض پر از ماهی اب

شاید ان حس غریب

بوی ان تپه ی سبز ته پس کوچه ی ماست

بوی عشق بوی بهار

من در این کنج حیاط

پر از ارامشم امشب

پر از احساس رهایی

حس خوسبختی و عشق

تا بدانجاکه خدا می داند

من به تنهایی این لحظه ها می نگرم

و به خود می گویم

این همان ....