قصه بی سر و سامانی من گوش کنید         گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید

                               شرح این آتش  جانسوز نگفتن تا کی؟

                              سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم          ساکن   کوی  بت عربده جویی     بودیم

عقل دین باخته دیوانه ی رویی بودیم          بسته سلسله ی سلسله مویی بودیم

                           کس در آن سلسله غیراز من و دل بند نبود

                          یک  گرفتار  از این  جمله  که  هستند  نبود

نرگس غمزه زنش ابن همه بیمار نداشت       سنبل  پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

این همه  مشتری و  گرمی بازار نداشت          یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

                            اول آن  کس که گرفتار شدش من بودم

                           باعث  گرمی  بازار    شدش   من  بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او             داد رسوایی من ٬ شهرت زیبایی او

بس که دادم  همه جا  شرح  دلارایی  او             شهر پر گشت زغوغای تماشایی او

                              این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

                             کی سر برگ من بی سروسامان دارد؟

از پی سالها جدایی.

کودکی باز زنده شد در من:

آ ن صفاها و بی ریائی ها...

زنده شد بوسه های پنهانی

که شب اندر خیال ما می ریخت.

روز٬ اما کنار یکدیگر

همه از چشم ما حیا می ریخت.

آه از آن گفته های عشق آمیز

که به دل بود در نهان ما را

لیک جز درس و جز کتاب ٬سخن

خود نمی رفت بر زبان ما را!

دیدمت٬دیدمت٬ولی افسوس

که تو دیگر نه آنچنان بودی:

من خزان دیده باغ دردانگیز

تو خزان دیده باغبان بودی!

پنجه غول سرکش ایام

زده بر چهر تو شیاری چند

مخمل گیسوی سیاه مرا

دوخته با سپید تاری چند

رفته ایام ودیده من و تو

همچنان سوی مقصدی نگران...

من در این کنج حیاط

خانه ای ساخته ام در رویا

به چه اندیشه کنم؟

به همان حس غریبی که در این نزدیکی است

پشت گلهای حیاط زیر این سرو بلند

یا در ان حوض پر از ماهی اب

شاید ان حس غریب

بوی ان تپه ی سبز ته پس کوچه ی ماست

بوی عشق بوی بهار

من در این کنج حیاط

پر از ارامشم امشب

پر از احساس رهایی

حس خوسبختی و عشق

تا بدانجاکه خدا می داند

من به تنهایی این لحظه ها می نگرم

و به خود می گویم

این همان ....