روزگاریست  زچشم اعتبار  دل  افتاده ام                 چون نگاه اشنا از چشم یار افتاده ام

دست رغبت کس نمیسازد بسوی من دراز              چون گل پژمرده بر روی مزار افتاده ام

اختیارم نیست چون گرداب در سر گشتگی              نبض موجم در تپیدن بیقرار افتاده ام

عقده ای هرگز نکردم باز از کار کسی                  در چمن بیکار چون دست چنار افتاده ام

 همچو گوهر گر دلم از سنگ گردد دور نیست             دور از مژگان ابر نوبهاران افتاده ام